Trotse vrouw

Sinds twee uur zijn we de trotse bezitters van de sleutels van een appartementje in de 'Pijp'! Vanavond dus weer eens even gekeken in het appartement wat de komende 2 1/2 jaar het onze zal zijn. Het is nog wel een raar idee dat wij daar straks gaan wonen en dat het als thuis zal gaan voelen. Lastig om daar een voorstelling van te maken nu ik dit hier typ, thuis in Ede...

Weer een stapje dichterbij het werkelijkheid worden van onze plannen. Een poosje terug had ik het er over met een vriendin en zij zei dat als ik haar dit verteld had op de middelbare school zij mij hard uitgelachen had. Ik kon niet anders dan dit beamen. Want zonder Mark was ik nooit naar 'de grote stad' gegaan! Er wordt dan ook regelmatig aan mij gevraagd wat ik ervan vind dat wij gaan verhuizen en ons vertrouwde leventje in Ede opgeven voor dit avontuur. Mijn reactie klinkt dan meestal als volgt: Ik weet al vanaf het begin dat ik Mark ken dat hij graag naar een grote stad wil om daar missionair werk te gaan doen en ik ben allang blij dat het geen Antwerpen is geworden! En dat ik er in de afgelopen jaren in meegegroeid ben en het verlangen met Mark deel om mensen op een eigentijdse wijze te laten zien wie Jezus is.
Het is goed geweest dat we de tijd gehad hebben om daarin samen te groeien en dat we nu de stap daadwerkelijk kunnen en mogen gaan zetten. Ik ben trots op Mark dat hij het al die jaren heeft volgehouden om wasmachines te verkopen, terwijl zijn studie daar toch niet echt op aansloot. Ik ben dankbaar voor zijn uithoudings- en doorzettingsvermogen en hoop dat het een mooi avontuur zal worden waar we beiden veel van mogen leren en er samen met God sterker en wijzer uit zullen komen!

Lieve groet,
Teunieke